Apostolische mannen. De opkomst van kerkelijke literatuur.
De term ‘apostolische mannen’ ontstond in de 17e eeuw; hij omvat verschillende werken van vroegchristelijke schrijvers uit de late eerste en vroege tweede eeuw die sterk lijken op de heilige auteurs van het Nieuwe Testament. Wat hen verenigt, is dat deze vroegchristelijke schrijvers in hun werken dicht bij de puur apostolische geest van de christelijke leer staan.
Alle werken van de apostolische mannen, net als de apostolische geschriften, onderscheiden zich door een directheid van religieus gevoel, een bijzondere patriarchale eenvoud en oprechtheid van een puur vaderlijke toon in hun interactie met de lezers, en een volledige afstandelijkheid van hedendaagse niet-christelijke ideeën, waarmee de auteurs zich zelfs niet oppervlakkig bezig hoeven te houden.
De christelijke leer wordt direct, zonder speciaal bewijs, uiteengezet als een reeks vanzelfsprekende, onweerlegbare waarheden die geen twijfel toelaten.
Naar alle boeken uit deze periode
Apologetiek (van het Griekse apologia, wat verdediging betekent) is de systematische verdediging en rationele rechtvaardiging van een specifieke leer, idee of wereldbeeld.
De opkomst van het genre apologetische literatuur in de geschiedenis van de kerkelijke geschriften is voornamelijk te danken aan het feit dat de christelijke kerk in de tweede eeuw aanzienlijke vooruitgang boekte in haar zendingswerk, en het licht van het Evangelie vele, zelfs afgelegen, hoeken van het uitgestrekte Romeinse Rijk bereikte en zich zelfs tot buiten de grenzen uitstrekte.
Het proces van bekering tot het christendom omvatte vrijwel alle lagen van de diverse Romeinse samenleving, inclusief de hoogste lagen. Dit succes van het christelijke Evangelie lokte een natuurlijke reactie uit van het heidendom, die zich, om zo te zeggen, via drie kanalen manifesteerde: de afwijzing van het christendom door de staat, de tegenstand van de heidense intelligentsia en een gebrek aan begrip onder de heidense massa.
Daarbij kwam nog de inmiddels traditionele vijandigheid van het jodendom jegens de Kerk van Christus. De wisselwerking tussen deze vier ‘reactionaire factoren’ bepaalde grotendeels de taken van de vroege christelijke apologetiek.
Naar alle boeken uit deze periode